Çumra 26 Haziran

 “Çocuklar camiye alışsın” bahanesiyle camilerin içinde müzikli, davullu, defli programlar yapılmaya başlanmış.

İnsan hayret ediyor…

İnsan üzülüyor…

Ve sormadan edemiyor:

Biz nereye gidiyoruz kardeşlerim?

Cami dediğin yer Allah’ın evidir.

Cami; gürültünün, eğlencenin, sazın sözün yeri değildir.

Cami; secdenin yeridir, Kur’an’ın yeridir, gözyaşının yeridir.

Şimdi kalkmışız, çocuklar camiye alışsın diye caminin içine davul sokuyoruz, müzik sokuyoruz.

Peki yarın ne olacak?

Bugün davul…

Yarın alkış…

Öbür gün sahne…

Allah muhafaza, camiyi eğlence salonuna çevirmeye kadar gider bu iş.

Kardeşlerim,

Biz çocukları camiye alıştıracağız diye camiyi bozarsak,

sonunda cami de gider, çocuk da gider.

Biz camiyi çocuklara benzetmeye çalışıyoruz.

Halbuki olması gereken şudur:

Çocuk caminin edebini öğrenir.

Eskiden köylerimizde çocuklar camiye nasıl alışırdı?

Babası kolundan tutar getirirdi.

“Edep oğlum, burası Allah’ın evi” derdi.

Çocuk camide ne görürdü?

Kur’an sesi…

Tesbih sesi…

Secde eden insanlar…

İşte o manzara çocuğun kalbine cami sevgisini koyardı.

Ama şimdi biz ne yapıyoruz?

Çocuğu camiye alıştıracağız diye

camiyi lunaparka çeviriyoruz.

Kardeşlerim,

Camiye çocuk gelsin mi?

Gelsin… Hem de çok gelsin.

Koşsunlar, gülsünler, öğrensinler.

Buna kimse karşı değil.

Ama Allah’ın evinin bir vakarı vardır.

Cami; saygının yeridir.

Cami; huşunun yeridir.

Cami; kalbin Allah’a yöneldiği yerdir.

Biz bu çizgiyi kaybedersek

Allah korusun, camilerin ruhunu kaybederiz.

Bugün “çocuk alışsın” diye başlayan bu iş,

yarın camilerin kimliğini değiştirebilir.

Onun için dikkat edelim kardeşlerim.

Çocuklara camiyi sevdirelim,

ama camiyi bozarak değil.

Cami; cami gibi kalsın.

Allah’ın evi; Allah’ın evi gibi kalsın.

Rabbim bizlere camilerin kıymetini bilen kullar olmayı nasip etsin.

Selam ve dua ile…