Çumra 26 Haziran

Akide şekeri, sorma şeker, şapkaya benzer sanki kumdan yapılmış gibi bir his uyandıran pudralı bir şekerden sonra ilk kağıtlı şekerle yine bir Ramazan bayramında tanışmıştık. Yanlış hatırlamıyorsam eğer 'Hatıpların odasında kağıtlı şeker veriyorlar' haberi tez zamanda tüm köyün çocukları arasında duyulmuş, hepimiz bayram gezmesine oradan başlamıştık! O kadar çok şeker yerdik ki bayramlarda ertesi gün çoğumuz mide fesadı geçirip hasta olurduk. Şimdiki gibi poşet falan yoktu o zamanlar, aldığımız şekeri anında diğer köy odasına varana kadar yerdik. Tam sayısını bilmiyorum ama köy odası mı desem ara odası mı doğru olur, elliden aşağı değildi o yıllarda... Bir mantar tabancan da varsa o bayram senin krallığını ilan ettiğin bayramdır desem yeridir. Herkesin en yeni urbalarını giyip sokakta hava bin beş yüz gezdiği, her ailenin üç aşağı beş yukarı aynı mütevazı hayatı yaşadığı hep özlemle andığım bir devirdi. Tam tekmil her şeyimiz yoktu ama sevgi, hürmet vardı; insanlar mutlu ve güler yüzlüydü. İşler yardımlaşmayla görülürdü, duygular ortaktı. Aşure dört beş hane bir arada beraber pişirilirdi. Ekmek yufka veya tandır konu komşu bir araya gelir, ordan geçen herkese yağlı şepit yedirmeden bırakmazlardı. Bulgur kaynatılıyorsa tüm mahalle orda, tarhana yapılıyorsa yine cümbür cemaat ortak güzel bir telaş yaşanırdı. Tam bir köy sosyolojisi diye tarif edebileceğim dayanışma sistemi artık yok, şimdi kimsenin kimseden pek haberi olmadığı bir duruma evrildi toplum. Umarım bu günleri de aramayız. Allah tüm insanlığa barış ve huzur nasip etsin; savaşların, afet ve felaketkerin, kıtlık ve yoksullukların olmadığı bir dünyada özellikle çocukların yüzü gülsün. Nice bayramlara değerli dostlar...