Çumra 26 Haziran

KOYDU GİTTİ

İnsan var çalıştı, topladı, saydı,

Yemeden malını tez koydu gitti.

Kimini giymedi, kimini giydi,

Gardrop dolusu bez koydu gitti.

Kimi eğlenceye daldıkça daldı,

Yedi, içti, esti, yağdı, haz aldı,

Oynadı, zıpladı, söyledi, çaldı,

Duvarda asılı saz koydu gitti.

Kimi mana dedi, maddeyi aştı,

Bir ömür şeytanla, nefsle savaştı,

Kimi duygulandı, sığmadı, taştı,

Arkasında birkaç söz koydu gitti.

Kimi bina dikti deldi gökleri,

Kiminin araba oldu zevkleri,

Kimisi kapattı bin dönüm yeri,

Doymadı toprağa, toz koydu gitti.

Kimi hep süslendi, celbetti seni,

Boyayla cilayla mahvetti teni,

Teşhir etti  tek varlığı bedeni,

Ekranlara çıktı, poz koydu gitti.

Kimi hep yaşadı desinler diye,

Aferin çeksinler, sevsinler diye,

Sofralar donattı yesinler diye,

Kimi de bir atım tuz koydu gitti.

Kiminin evlattan dertlidir başı,

O yüzden kurumaz gözünün yaşı,

Kiminin de belki yok mezar taşı,

Dua eden oğul -kız koydu gitti.

Yüksekte olana erişemezler,

Alçakta olanlar gelişemezler,

Çok koysan malını bölüşemezler,

Kimine de derler az koydu gitti.

Devran böyle gelmiş, hep böyle döner,

Bir ışık yanarken öbürü söner,

Düzgünce yaşayıp düz gitmek hüner,

Çok eğri büğrüler düz koydu gitti.

Her insan bir inci, kıymetli, saklı,

Meşrepler değişik, fıtratlar farklı,

Dünya bir gelindir  telli duvaklı,

Herkes o geline göz koydu gitti.

Kimi koca ömrü yazdı hep suya,

Bu dünyaya geldi sanki uykuya,

Kimi taşa yazdı, silinmez boya,

Ardında derin bir iz koydu gitti.

Hangi gruptansın seç arkadaşım,

Acı-tatlı oldu benim de aşım,

Yazın, olur ise bir mezar taşım:

Üç beş şiir, üç beş va'z koydu gitti.