Çumra 26 Haziran

Okul kapılarında üniformalı güvenlik görevlilerini, yani polis ve mahalle bekçilerini gördüm. Okul kapısını sanki bir hapishane önü, bir askeri kışla gibi hissettim. "Bu memlekette güvenlik yok, okula her gelen tehlikeli" algısını çok yanlış buldum.

Okul, öğrencinin ikinci evi, okul kapıları insanın evi kadar sıcak ve çekici olmalı. Ürkütücü, korkutucu bir tablo hiç hoş değil. Okula girerken insan kendinden endişe ediyor. Hasılı okul kapılarında soğuk bir rüzgar esiyor. Okula silah gibi öldürücü aletlerin girmemesinin başka yolları bulunmalı. Okulların önünde sivil güvenlikçiler yeterli. Polisin kıyafeti her zaman soğuktur, bu okul güvenlidir algısından çok bilinç altında güvensiz algısı oluşturur.

Bir engelli kardeşiniz ve emekli bir hoca olarak engelliler haftasında farkındalık oluşturmak ve öğretmeni olmayan bir sınıfta öğrencilerle buluşmak için okul ziyaretleri yaptım, sağolsunlar çoğunluk idareci ve öğretmenler ilgi gösterdi, ancak bir okul kapısından çevrildim, okul yönetimi içeri alamadı. "Yazılı bir belge getireceksiniz, veliyi bile izinsiz almıyoruz" dediler. Şahsen üzüldüm. Toplum adına bir hizmet gayesiyle gitmiştim o kapıya. Ancak soğuk bir yüzle karşılandım. Acaba bir engelli olduğum için mi ilgisiz ve soğuk karşılandım diye de düşündüm.

Evet, güvenlik hassasiyetini anlıyorum, ancak küçük yerleşim birimlerinde herkesin herkesi tanıdığı bir çevrede kraldan çok kralcı olmak, okul kapılarına duvar örmek yanlış. Okullarımızın kapısı hapishane kapısı gibi algılanmamalı, öğrenci de, öğretmen de, veli de güvensiz insanlar gibi görülmemeli ve kapılarda sivil elbiseli bekçiler yeterli olmalı.